Listy z Ameryki Południowej

Już w Polsce

2010-02-02T17:03:00.000-08:00

Wszyscy, którzy tu zaglądaliście przez ostatnie cztery miesiące, a macie ochotę posłuchać na żywo naszych opowieści i wspomnień z podróży wpadnijcie na pokaz slajdów w piątek (5.02) do kawiarni Cafe 7 przy Placu Nowym 7 w Krakowie, zaczniemy ok. godz. 20:00. Cudownie będzie Was tam zobaczyć!

I na koniec - Boskie Buenos

2010-01-24T15:08:00.000-08:00

¨Chcę jeszcze raz pojechać do Europy
Lub jeszcze dalej do Buenos Aires
Więcej się można nauczyć podróżując
Podróżować, podróżować jest bosko!!!¨

2010-01-19T10:39:00.000-08:00

Kochani,

po pierwsze jestem taka szczesliwa, ze udalo mi sie wrocic do dzunglii na te kilka ostatnich dni!!! zobaczyc indianki z brzuchami i gromadki ich dzieci biegajace boso po ulicach, uslyszec nocne cykanie cykad i inne przedziwne odglosy puszczy, poczuc to parne powietrze i pot wydzielany przez kazdy por ciala, nasycic sie zielenia i zasmakowac raz jeszcze w najbardziej soczystych owocach swiata. Wspomnienia z boliwijskiej pampy wracaja samoistnie. Byly to chyba dla mnie najpiekniejsze momenty z calej podrozy.

Po drugie - Iguazu... brak mi slow, zeby opisac to, co czulam stojac na skraju wodospadu bijacego z tak ogromna sila, przelewajacego tysiace ton wody na minute, wybijajacego krople wiele metrow nad powierzchnie rzeki. Zapierajace dech w piersi, jedyne w swoim rodzaju, zwalajace z nog - wszystko to za malo. Stalam tam i jak zahipnotyzowana nie moglam oderwac wzroku od przeplywajacej wody, mialam ciarki na calym ciele i nie potrafilam wypowiedziec slowa. Dlugo jeszcze nie moglam otrzasnac sie z szoku, ze natura potrafi stworzyc tak porazajaco piekne zjawiska.

Urugwaj c.d.

2010-01-17T13:02:00.000-08:00

Ostatni tydzien spedzilysmy na urugwajskiej plazy w La Paloma. Zjezdzaja sie tu chyba wszytskie nastolatki z Urugwaju i Argentyny, a imprezy zaczynaja sie o 4 nad ranem i trwaja kiedy slonce znajduje sie w zenicie. Byl to nasz czas relaksu, podczas ktorego jedyna aktywnoscia jaka wykazywalysmy byla zmiana boku lezenia, pojscie po cos do jedzenia lub piwko do sklepu :). Ale po dosyc intensywnym przemieszczaniu sie w ostatnich dniach i ciaglych zmianach miejsc czulysmy, ze tego wlasnie potrzebujemy.

Po La Palomie natomiast nasze drogi z Karolina na chwile sie rozeszly. Karolina pojechala zobaczyc wodospady Iguazu - przyjemnosc, na ktora mnie juz niestety nie starczylo funduszy. Nie zaluje jednak. Moze przez chwile. Jednak po tym jak to uroczo podsumowala moja przyjaciolka: ¨z drugiej jednak strony, zostawmy sobie cos na reszte zycia - bo co my, Mona, bedziemy zwiedzac na emeryturze?¨ przestalam :).

Podczas gdy Karolina zmierzac sie bedzie z potega wodospadow (sama czekam z niecierpliwoscia na relacje) ja postanowilam spedzic kilka spokojnych dni w Colonia del Sacramento. Jest to niezwykle urokliwe miasteczko, z brukowanymi uliczkami, starymi domami i zachodami slonca na horyzoncie oceanu, jednymi z piekniejszych jakie widzialam. To moje ostatnie chwile opoczynku, nastepne bedzie Buenos...

Pozdrowienia z Urugwaju

2010-01-10T11:54:00.000-08:00

To zaskoczenie nie tylko dla Was, ale i dla nas. Ni z gruszki ni z pietruszki wyladowalysmy w Urugwaju i od dwoch dni grzejemy tylki na tutejszych plazach. Mieszkamy w namiociku, jemy swieze owocki i lapiemy opalenizne. Chetnie zamiescilybysmy zdjecie w kostiumach kapielowych, ale nasza nieroztropnosc i wylegiwanie sie na sloncu bez opamietania przyprawily nas o poparzenia sloneczne. Takze zdjec na razie nie bedzie. Jak zbrazowiejemy to zamiescimy :)
Pozdrawiamy serdecznie i do zobaczenia juz wkrotce!

Nasz Nowy Rok

2010-01-02T18:31:00.000-08:00

Sylwestra postanowilysmy spedzic troche na przekor ogolnie panujacym zasadom. Zmeczone ludzmi, ktorymi ciagle jestesmy otoczone stwierdzilysmy, ze wybierzemy sie na dwudniowy trekking w gory. Zrobilysmy odpowiednie zapasy, spakowalysmy nasz namiot i pomaszerowalysmy. Siedem godzin wychodzenia pod gore i schodzenia z powrotem w dol przez bloto, kiepsko oznaczony szlak i tereny dzikich krow doprowadzily nas do celu - Laguny Toro. Tam z butelka szampana przywitalysmy Nowy Rok.

Patagonia

2010-01-02T06:26:00.000-08:00

Patagonia - nazwa argentynsko-chlijskiego regionu wymawiana przez tych, ktorzy tam byli zawsze w sposob szczegolny - z rodzajem rozmarzenia w glosie. Nareszcie i my przekonalysmy sie dlaczego tak jest. Patagonia to raj dla milosnikow pieszych wedrowek, poczynajac od tych, ktorzy stawiaja tutaj swoje pierwsze trekkingowe kroki, po wytrawnych doswiadczonych travellersow.

Za nasza baze wypadowa obralysmy mala wioske El Chalten, polozona w dolinie i otoczona osniezonymi szczytami Andow. Cztery dni wedrowek i pobyt tutaj pozwolily nam w koncu odpoczac od zgielku miast, ktore odwiedzalysmy do tej pory.

Zadne zdjecia ani slowa nie sa w stanie oddac doznan przezywanych podczas przemierzania patagonskich sciezek:
sily wiatru smagajacego twarz i rozwiewajacego wlosy,
smaku wody pitej wprost ze strumyka,
zapachu traw i lesnych ziol,
miekkosci mchu pod stopami,
kolorow milionow malenkich kwiatow,
gdadkosci kamieni, kiedy trzeba bylo przejsc boso przez rzeke,
uczucia zmeczenia polaczonego z zachwytem,
i nieskonczenie pieknych widokow.

Pozostaje tylko rodzaj rozmarzenia w glosie, kiedy wymawia sie slowo Patagonia...

Feliz Navidad!

2009-12-24T13:41:00.000-08:00

Kochani, nadeszly swieta... Wy pewnie juz po wigilijnej kolacji, a my dopiero ja przygotawujemy. Wlasnie pokroilysmy salatke jarzynowa, ktora wzbudzila zachwyt wsrod naszych hostelowych amigos. W planie mamy rowniez barszcz, ktory od dwoch miesiecy wytrwale nosimy schowany pod podszewka plecaka. Nic to, ze jest to Knorr Instant, i tak bedzie pysznie. Dokupilysmy Ravioli, pelniace role naszych tradycyjnych uszek. I za jakies dwie godzinki zasiadamy do wspolnej kolacji z pozostalymi podroznikami, ktorych swieta rowniez zastaly w drodze.
Zyczymy Wam pieknych swiat, byscie spedzili je tak, jak macie ochote! Pozdrawiamy serdecznie!
Besos, K&M

Puerto Montt

2009-12-23T17:54:00.000-08:00

Przyjechalysmy do Puerto Montt, gdyz uslszalysmy, ze mozna stad wyruszyc promem do innego portu - Puerto Natales. Podroz trwa 4 dni i plynie sie posrod chilijskich fiordow. Pomyslalysmy: to jest to :). Cena jednak troche nas zaskoczyla, wiec na razie odlozylysmy decyzje w czasie, przenoszac sie na Swieta do Bariloche.
W Puerto Montt spedzilysmy jenak dwa najdziwniejsze dni w ciagu calej naszej podrozy. Na pierwszy rzut oka widac calkiem spore portowe miasteczko. Potem zaskakuje liczba pijanych osob na ulicy i to niestety niezaleznie od wieku i plci. Pozniej pomimo tego, ze dostalysmy calkiem spora liste hosteli naprawde trudno bylo znalezc normalnie wygladajace miejsce na nocleg. Czesc z nich byla albo zamknieta albo wygladala jak stare, zapuszczone domy publiczne. Wybralysmy jednak jedno hospedaje, ktore wydawalo sie calkiem sympatyczne. I to wlasnie w nim przezylam jedna z najgorszych nocy tutaj. Nie wiadomo dlaczego w nocy ktos probowal wejsc do naszego pokoju, najpierw przez drzwi, a nastepnie przez okno. Bylam tak wystraszona, ze dlugo potem nie moglam zasnac nasluchujac nawet najdrobniejszych szmerow (Karolina miala to szczescie, ze sie nie obudzila). Nastepnego dnia rano nasza wlascicielka przyznala sie, ze to byla ona. Szkoda tylko, ze nie wytlumaczyla nam po co to zrobila. Bo jeszcze rozumiem jak ktos chce wejsc do pokoju przez drzwi, ale byc tak zdeterminowanym i probowac wywazyc okno to jest juz troche zbyt dziwne :/. Teraz sie z tego smiejemy, ale w nocy nie wygladalo to tak zabawnie. No coz, rano po prostu zmienilysmy hostel. Nowy wygladal duzo bezpieczniej, ale tam rowniez ktos buszowal w naszym pokoju podczas gdy gotowalysmy obiad (dobrze, ze Karolina wrocila sie aby zabrac jeszcze pare rzeczy). Przedziwne to miasteczko. Mam nadzieje, ze Bariloche przywita nas duzo milej.

Uzdrowisko Valparaiso

2009-12-20T15:26:00.000-08:00

Valparaiso. Miasto polozone na czterdziestu czterech wzgorzach dokad wioda strome schody i miejskie windy, i skad roztacza sie zapierajacy dech w piersiach widok na bezkres oceanu.

Valparaiso. Dla tutejszych - Valpo. To miasto nietuzinkowe, miejsce o niepowtarzalnym charakterze - calkiem magiczne, totalnie artystyczne, niesamowicie frapujace. Miasto roznych wplywow kulturowych, bo stworzone przez przybywajacych wiele lat temu do portu imigrantow z Europy. Troche wloskie, nieco niemieckie, odrobine angielskie. Miasto-mieszanka: mlodej kreatywnosci z kultura tradycyjna, blichtru wielkiego miasta i zacisznego portu, europejskosci z latynoamerykanskoscia, alternatywnej muzyki z sentymentem do starych przebojow, sztuki wspolczesnej i lokalnych artystow. Miasto bardzo otwarte i mieniace sie kolorami, ale tez miejscami niedostepne, czy po prostu niebezpiczne. W dzien tetniace zyciem i sztuka, w nocy rzadzone przez drugdealarow i ujadajace groznie bezpanskie psy.

Dzieki temu, ze w Valparaiso mialysmy znajomego (mojego nauczyciela hiszpanskiego, Cristobala) moglysmy poznac je od zupelnie innej strony. Prawdziwe lokalne jedzenie, zycie nocne, miejsca, ktorych nie ma w przewodniku. Wszystko to dalo nam niesamowicie ciekawy obraz tego miasta. Alternatywna sztuka uliczna, hot-dogi z awokado, zupa z owocami morza i pierogi z krewetkami, zakamarki plaz i nocne latynoskie imprezy na dugo pozostana w naszej pamieci.

Mendoza - krolestwo wina

2009-12-20T15:19:00.000-08:00

Mendoza. Stad pochodzi osiemdziesiat procent argentynskiej produkcji wina. Specjalnosc regionu - Malbec. Zaledwie kilka procent trafia na nasze europejskie stoly. A szkoda to wielka, bo trunki sa to wyborne...

Po przybyciu do Mendozy, juz nieco mniej wrogo nastawione do siebie, wypozyczylysmy w pobliskim miasteczku dwa rowery i z mapa w kieszeni ruszylysmy na objazdowa wycieczke po okolicznych winnicach. Dzien byl piekny, niebo bezchmurne, siedzenia w rowerach troche za twarde, ale suma sumara spedzilysmy bardzo mily dzien degustujac wyroby kilku lokalnych winiarni.

Wracajac do hostelu w eskorcie policji czulysmy sie troche nieswojo, ale okazalo sie, ze jest to czesta sytuacja majaca zapewnic bezpieczenstwo (pijanym) turystom :)

No i oczywiscie tuz kolo Mendozy dostrzec juz mozna osniezony szczyt najwyzszej gory Ameryki Poludniowej - Aconcaqua.

Alta Gracia

2009-12-17T06:06:00.001-08:00

Alta Gracia to miasteczko, w ktorym przez kilkanascie lat swojego zycia mieszkal mlody Che Guevara. Urodzony w Rosario Ernesto juz jako dziecko mial zdiagnozowana astme. Dlatego w trosce o jego zdrowie rodzice znalezli miejsce ze szczegolnie korzystnym mikroklimatem, gdzie przeprowadzili sie i gdzie dorastal pozniejszy rewolucjonista.

Historia Che zaprezentowana w muzeum jest bardzo osobista i poruszajaca. Jego charakter wylania sie z opowiesci jego niani, przyjaciol ze szkoly, pierwszych milosci, listow do zony i dzieci. Jego mlodosc przepelniala pasja podrozowania, poznawania nowych ludzi i czytania ksiazek w kazdej mozliwej sytuacji. Czas jego aktywnej walki i dzialalnosci politycznej przedstawiony jest z perspektywy idealow, w ktore wierzyl i przyszlosci jaka widzial dla ludzi. Pelno jest tam cytatow z jego przemowien, korespondencji, ktora prowadzil i prywatnych zapiskow; momentami bardzo wzruszajacych.

Miejsce idealnie podtrzymujace legende Che.

Pozegnanie Salty (z lezka w oku)

2009-12-16T16:38:00.000-08:00

Powrot do Salty nieuchronnie oznaczal rozstanie z przyjaciolmi. Nasze drogi sie rozchodza. Matthieu ruszyl na polnoc w kierunku boliwijskiej dzungli. Greg i Manu samolotem polecieli do Buenos na spotkanie swojej rodziny. A my z Monika kierujemu sie na poludnie Argentyny, marzac o swietach w snieznych rejonach Patagonii.

Jednak niespodziewane wydarzenie uczynilo dla mnie wyjazd z tego niepozornego miasta jeszcze trudniejszym. Moje serce, rozum i mysli pozostaly u boku mezczyzny, ktory kompletnie zawrocil mi w glowie. Niby nic, niby krotko i niby nie na powaznie, a ja oszalalam i bliska bylam tego by zrezygnowac z dalszej podrozy.

Ale wyjechalysmy. Obie z lezka w oku. Choc dalsze wydarzenia nie nalezaly do najprzyjemnniejeszych w trakcie naszej podrozy. W przeciagu pierwszych godzin w Cordobie w trakcie szukania noclegu moja nieostrzoznosc i bujanie w oblokach zaskutkowaly tym, ze ukradli nam Moniki plecak. (W tym miejscu bardzo przepraszam wszystkich znajomych Moniki, dla ktorych przeznaczone byly prezenty znajdujace sie w tym plecaku. Na swoje usprawiedliwienie nie mam nic, oprocz stanu zakochania, ktory czasem przynosi wiecej szkod niz pozytku.) Niestety to wydarzenie spowodowalo drastyczne pogorszeniem sie ralacji miedzy mna a Monika i kilka nastepnych dni mialysmy razem naprawde kiepski czas.

Salta i okolice

2009-12-11T17:23:00.000-08:00

Razem z Matthieu i para szwajcarow, ktorych poznalysmy podczas wycieczki na Salar de Uyuni przyjechalismy do Salty, miasta na polnocy Argentyny. Pierwszy wieczor przeznaczylismy na kilkugodzinne posiedzenie w restauracji, bo wyglodzeni po boliwijskiej biedzie jedzeniowej i chilijskiej drozyznie marzylismy wszyscy o porzadnym i dobrze doprawionym kawalku miecha, podanym w akompaniamencie wybornego wina i dopelnienia w postaci pysznego slodkiego deseru. W trakcie tej niewatpliwie rozpustnej uczty pojawil sie pomysl wspolnego wynajecia samochodu i zwiedzenia polnocy Argentyny wspolnie. Naszym czarnym Volfswagenem Gol wyruszylismy z Salty do Cachi, pozniej do Cafayate, zwiedzajac po drodze lokalne winiarnie i kosztujac ich doskonalych wyrobow. Swietnie sie razem bawilismy. Dobrze spotkac po drodze tak cudownych ludzi.

San Pedro de Atacama, Chile

2009-12-11T17:11:00.000-08:00

Nasza salarowa wycieczke zakonczylysmy tuz przy granicy z Chile, skad autobusem przemiescilysmy sie do San Pedro de Atacama - niewielkiej miejscowosci w polnocnym Chile. Tam czekal na nas moj erazmusowy znajomy Matthieu, ktory poniewaz byl juz w miescie jakis czas stal sie tam naszym przewodnikiem. W San Pedro, poniewaz wszelkie warunki zarowno pogodowe jak i finansowe na to wskazywaly postanowilysmy skorzystac z campingu i po raz pierwszy rozbic nasz namiot. Wszystko zakonczylo sie pelnym sukcesem i kiedy tylko bedzie to mozliwe bedziemy korzystac z naszego przenosnego domku.

Nie pobylysmy jednak w Chile za dlugo. Nieznosnie wysokie ceny w San Pedro kazaly nam jak najszybciej zarezerwowac pierwszy mozliwy autobus jadacy w strone Argentyny. Po tych kilku dniach uswiadczylysmy sie tez w przekonaniu, ze zmiana trasy wykluczajaca Chile z naszej podrozy byla jak najbardziej sluszna. Mamy w glowie cichy plan zeby w ramach rekompenasaty zapuscic sie dalej na poludnie Patagonii. Zobaczymy co nam z tego wyjdzie.

Uyuni

2009-12-09T12:02:00.001-08:00

Po szczesliwym wyjezdzie z Tupizy szczescie opuscilo nas na chwile w Uyuni, gdzie niesprawny bankomat sprawil, ze mialysmy zostac tam dluzej niz planowalysmy. Wluczenie sie bez celu i bez pieniedzy po dwoch ulicach na krzyz dluzylo nam czas niesamowicie. A na dodatek obie walczylysmy wtedy z biegunka, wiec czas spedzony w Uyuni powiedzmy sobie szczerze nie nalezal do przyjemnosci.

Kiedy naprawiono bankomat moglysmy ruszyc w dalsza droge. Wykupilysmy trzydniowa wycieczke jeepem na Salar de Uyuni, w trakcie ktorej oprocz najslynniejszych salarow zobaczylysmy piekne gory, laguny, pustynie i wulkany. Wrazenia naprawde niesmowite, choc zmacone nieco przez znudzonych podrozujacych z nami Izraelczykow. Na szczescie w samochodzie byla tez sympatyczna para Greg i Manuel ze Szwajcarii, z ktorymi bardzo sie polubilismy i spontanicznie postanowilismy podrozowac przez jakis czas razem.

Tupiza

2009-12-09T11:29:00.000-08:00

Do Tupizy trafilysmy zupelnie spontanicznie. Skusily nas zapewnienia innych podroznikow o niezwyklosci tego miejsca. Mimo tego, ze w pewnym momencie mialysmy wrazenie sie sie nie wydostaniemy z tego miasta (bilet na pociag zostal przez nas wrecz wywalczony) decyzja o przyjezdzie tutaj byla najzupelniej trafna. Jest to miasteczko rodem z dzikiego zachodu, otoczone czerwonymi gorami i kanionami. A skoro dziki zachod nie moglysmy sobie odmowic przejazdzki konnej po oklicy. Wyposazone w prawdziwe kowbojskie kapelusze moglysmy chociaz przez chwile poczuc klimat tamtych dzikich czasow.

Potosi

2009-11-29T09:08:00.000-08:00

Przemierzamy Boliwie w nieco zawrotnym tempie. Po pierwsze ze wzgledu na rozpoczynajaca sie tutaj pore deszczowa i niezbyt przyjemne ulewy niemalze kazdego wieczoru, a po drugie dlatego ze spieszymy sie na spotkanie ze znajomym w San Pedro de Atacama.
Nasz ostatni przystanek to Potosi, miasto, w ktorym wsrod waskich uliczek epoka kolonialna pozostawila po sobie niskie, urokliwe zabudownia. Jedno z tych miast, po ktorych milo sie bladzi odkrywajac coraz to nowe, przez wielu zapomniane i mocno nadszarpniete juz zebem czasu cuda archtektury.
Potosi to przede wszytskim miasto robotnicze. No obrzezach zamieszkuja rodziny gornicze, stanowiace najbiedniejsza klase spoleczna. Kopalnie srebra, ktorych labirynty przecienaja wznoszaca sie nad miastem gore od wielu lat sa synomimem katorzniczej pracy mezczyzn, ktorzy podejmuja ja nie majac zadnej innej mozliwosci. Bez elektrycznosci, bez maszyn, bez zadnych udogodnien - wszystko odbywa sie tu za sprawa ludzkich miesni, morderczego wysilku, ale tez silnej wiary. Gornicy maja swojego boga, ktorego pieszczotliwie nazywaja wujkiem ¨El Tio¨ - Pana Podziemi, Diabla, ktory pod postacia dziwacznej kukly, przypominajacej nieco hiszpanskich najezdzcow z szesnastego wieku zasiada w kopalnianych korytarzach. W opinii gornikow to wlasnie od diabelskiego wuja zalezy ich szczescie. Od niego zalezy to, czy w kopalni zdarzy sie wypadek, czy ktorys ze szczesliwcow odnajdzie nowa zyle srebra. Dlatego tez wszyscy traktuja go z wilkim szacunkiem, skaladaja prezenty u jego stop, pozdrawiaja go przechodzac, zatrzymuja sie na pogawedeke, pala z nim papierosy i pija alkohol. Wszystko to ma zapewnic im laske Diabla i uchronic od nieszczesliwych wypadkow.

Kilkugodzinna wizyta w kopalni, przemierzanie waskich i niskich korytarzy, czasem po kostki wypelnionych woda, wspinanie sie po drewnianych i leciwych drabinach, rozmowy z gornikami daly nam zaledwie mglisty obraz na temat pracy i zycia tych mezczyzn i ich rodzin. Mimo to bylo to wstrzasajace, niezapomniane przezycie!

La Paz

2009-11-24T05:25:00.000-08:00

La Paz bylo miejscem, ktorego osobicie troche sie obawialam. Po nieznosnie glosnej, meczacej i malo przyjaznej Limie spodziewalam sie czegos podobnego. Jednak miasto to pozytywanie mnie zaskoczylo (oczywiscie w swojej kategorii wagowej). Nie bylysmy na kazdym kroku niemalze zmuszane do korzystania z restauracji i kupowania pamiatek. Mozna sie tu czuc swobodnie. Rzecz jasna nie jest to miasto, w ktorym chcialoby sie zostac na dluzej. Ciagle wdychanie klebow spalin, od ktorych wieczorami bolala nas glowa, spanie w 3 bluzkach i ogladanie min. jednej ulewy z okna hostelu to nie jest to co z Karolina lubimy najbardziej.

Dzungla

2009-11-24T04:52:00.000-08:00

Dzungla pomimo nieznosnie wysokiej temperatury powietrza, natretnych moskitow i przedziwnych odglosow dzikich zwierzat w nocy to miejsce zachwycajace soczystoscia kolorow, roznorodna roslinnoscia i wieloscia niespotykanych zwierzat. Miejsce meczacych wedrowek w poszukiwaniu kryjowek anakondy i spokojnych godzin spedzonych w rozbujanym na wierze hamaku; radosci w pierwszej zlowionej w zyciu ryby i strachu przed dotykiem dziwnych ssakow wodnych plywajachy z nami w rzece; to widoki leniwych szczurow blotnych, nieruchomych aligatorow i bajecznie kolorowych ptakow; to wieczorny spacer po lesie i swiecace oczy wezy; to dotyk szorstkiej skory malenkiego gada; to rozmowy przy ognisku i atmosfera totalnego relaksu i bezpieczenstwa w bliskosci dzikiej natury. Dla mnie to najlepsze miejce, gdzie do tej pory bylysmy. Pozostawia po sobie milion najmilszych wspomnien. Pomimo tego, ze okupione meczaca dwudziestogodzinna podroza w autobusie, setka nowych ugryzien komarow, kleszczami, ktore bezczelnie przyczepialy sie do naszego ciala, spalona skora i litrami wylanego potu. Wszystko to nic! Bylo po prostu bosko!

Wyspy na JeziorzeTiticaca

2009-11-16T14:38:00.000-08:00

Wody jeziora Titicaca swym czarem zatrzymaly nas na nieco dluzej niz planowalysmy. Wyplywalaysmy na jezioro zarowno od strony peruwianskiej jak i boliwijskiej, co pozwolilo nam pozanac trzy bardzo ciekawe miejsca: wyspy trzcinowe (Uros), urokliwa wyspe Taquile oraz magiczna Wyspe Slonca.

Niestety na wyspach trzcinowych spedzilysmybardzo niewiele czasu i niewiele jestesmy w stanie na ich temat powiedziec. Kilka fotek musi wystarczyc.

Natomiast Taquile przywitala nas cudowna atmosfera ciszy i spokoju. Na wyspie mieszkaja plemiona Indian, ktore nigdy nie poddaly sie wplywom kultury inkaskiej. Zachowaly swoj jezyk i tradycje, a ich domena jest tkactwo. Nawet nasza krotka wizyta na wyspie pozwolila zaobserwowac, ze dziergaja tam wszyscy, zarowno kobiety jak i mezczyzni. I robia to wykonujac inne czynnosci - idac droga, wypasajac owce, prowadzac krowy. Prawie wszyscy nosza takze tradycyjne stroje. Mezczyzni - czarne spodnie, biale koszule, krotkie kamizelki, szeroki haftowany pas oraz czapke kolorem okreslajaca ich status cywilny i spoleczny. Kobiety natomiast nosza wielowarstwowe szerokie spodnice (kazda warstwa ma inny kolor, ale wierzchnia zawsze jest czarna) oraz obowiazkowy czarny pas, majacy wiele zastosowan, od okrycia glowy po torbe na ciezsze rzeczy.

Isla del Sol (Wyspa Slonca) to miejsce zwiazane z szeregiem wierzen ludow post-inkaskich. To tutaj mial narodzic sie pierwszy wladca Inkow - Manco Capac - syn Slonca i Ksiezyca; stanowiac tym samym poczatek cywilizacji Inkow. Tutaj znajduja sie takze ruiny najznakomitszej swiatyni Slonca, ktore dla Inkow bylo najwazniejszym z bogow. Tuz obok, na wyspie Ksiezyca, miescil sie klasztor dziewic oddanych bogu Sloncu. Na wyspie odbylysmy dlugi spacer szczytami wzgorz i mialysmy nadzieje na najpiekniejszy zachod slonca w zyciu. Niestety wieczorne niebo zasnute grubymi chmurami poskapilo nam pieknych widokow. Bedziemy wiec wypatrywac naszego zachodu w innym miejscu.

Podsumowanie 2.

2009-11-12T16:30:00.000-08:00

Kilka aspektow zycia, ktore tutaj staly sie nasza codziennoscia:

przebieganie przez ulice przed rozpedzonymi samochodami, ktore na widok pieszego wcale nie zwalniaja; tutaj przy braku oznakowan, sygnalizacji swietlnej i jakichkolwiek zasad ruchu drogowego wygrywa ten, komu uda sie pierwszemu przebiec lub przejechac;
brak papieru toaletowego w ubikacjach sprawil, ze podstawowym wyposazeniem naszych podrecznych torebek stal sie ten, jakze deficytowy, produkt;
brak chleba; to chyba doskwiera nam najbardziej i jestesmy wiecznymi poszukiwaczkami wszelkich produktow spozywczych, ktore moglyby zastapic nam rodzime wypieki. Niestety tosty, krakersy, slodkie bulki i cienkie placki nie sa w stanie zadowolic naszych przyswyczajonych do pszennych buleczek i razowca podniebien;
czasem cierpimy tez na brak dobrej kawy (Monika cierpi strasznie!), ale to przynajmniej w moim przypadku swobodnie zastepuje herbata z lisci koki;
standardem staly sie tez komplementy, pogwizdywania i cmokniecia na nasz widok gdziekolwiek sie pojawimy; pomimo prezentowanej przez nas zupelnie przecietnej urody, tutaj traktowane jestesmy jako okazy niebywalej pieknosci, czego objawy Monike stale denerwuja, a ja nie wiem czy bede potrafila bez tego zyc ;)

Adios!

Pozegnanie Peru

2009-11-12T16:23:00.000-08:00

Jestesmy w Puno, lezacym nad Jeziorem Titicaca, niedaleko granicy boliwijskiej. Dokladnie po miesiacu konczymy nasza podroz po Peru. Dla mnie ta podroz to wszyscy ludzie, ktorych tu spotkalysmy, wszystkie wymienione usmiechy i pozdrowienia. To ciekawe spojrzenia, szepty i pytania. To wszystkie rozmowy, ktore tu odbylysmy, zarowno te o sprawach waznych, jak i te o blahostkach. To zarty, muzyka i okropne jedzenie. To mate de coca i cafe con leche. To urocza masza w kosciele, ciemnoskory Chrystus i fiesta na cmantarzu. To nasi przyjeciele - Carmen, Rafael, John, para francuzek; ci, ktorych imiona znamy i ci, ktorzy pozostali anominowi. Miasta i miejsca byly pieknym tlem tych spotkan, ktore niech jak najdluzej goszcza w naszej pamieci.

Z dala od cywilizacji

2009-11-09T07:20:00.000-08:00

Sa miejsca, gdzie czlowiek w spotkaniu z natura staje sie naprawde strasznie malutki. Poczulysmy to na dnie Konionu, gdzie spedzilysmy ostatnie trzy dni. Z dala od cywilizacji, zasiegu telefonicznego, jakiejkolwiek techniki. W miejscu, gdzie wioska od wioski oddalona jest o kilka lub kilkanascie godzin marszu, gdzie sciezki wija sie tysiace kilometrow w gore, by potem znowu opasc na dno kanionu. Przy braku jakichkolwiek srodkow transportu nie mozna liczyc na nic procz wlasnych nog i wlasnego wysilku. W miejscu, gdzie proste posilki przygotowuje sie na ogniu, gdzie aktywnosc wyznacza wschod i zachod slonca. Wszechobecny szum poteznej rzeki i widok monumentalnych gor wokol. To miejsce, ktore uczy pokory.

Canion del Colca

2009-11-09T06:48:00.001-08:00

Stwierdzilysmy jednoglosnie, ze koniec z agencjami i wykupywaniem zorganizowanych wycieczek. Teraz wszystko co sie da bedziemy robic na wlasna reke. Pojechalysmy wiec do Cabanaconde, niewielkiego miasteczka stanowiacego swietna baze wypadowa do kanionu. Mialysmy tam wynajac lokalnego przewodnika, ktory przeprowadzi nas po Canionie del Colca (slyszalysmy, ze mozna sie tam zgubic i lepiej nie robic trekingu samemu). Jak przyjechalysmy to w hostelu popatrzyli na nas i powiedzieli, ze przewodnika nie potrzebujemy i poradzimy sobie same. No to jak sobie poradzimy, to nie zastanawiajac sie dlugo nastepnego dnia rano ruszylysmy do Llahuar (naszego pierwszego noclegu). Oczywiscie nie minelo 5 min. a my juz zgubilysmy droge :). Kierujac sie jednak intuicja wrocilysmy na szlak i bez problemow trafilysmy do wyznaczonego celu. Przepiekne domki z bambusa i basen (swego rodzaju standard w miejscowosciach polozonych w kanionie) nad Colca River bardzo uprzyjemnily nam popoludnie i trud zwiazany z chodzeniem.

W Canionie spedzilysmy w sumie 3 dni i nawet moje obdarte stopy i ponowne problemy zoladkowe Karoliny nie zdolaly nam popsuc wycieczki. Do tej pory Canion del Colca to najpiekniejsze miejsce, w jakim mialysmy okazje byc. Cudowne widoki i ta nie do opisania przestrzen.

Arequipa

2009-11-03T15:20:00.000-08:00

Nasze pierwsze dni w Arequipie sa naprawde bardzo przyjemne. Miasto jest piekne i znacznie mniej napastliwe w stosunku do turystow niz Cuzco. Zwiedzanie rozpoczelysmy od wizyty na tutejszym cmenarzu, no bo coz mozna bylo zrobic, gdy dotarlysmy tutaj w Dniu Zmarlych. O obchodach tego swieta pisze Monika, wiec ja ogranicze sie tylko do stwierdzenia, ze w Peru kazda okazja jest doskonalym pretekstem do fiesty :)

Dzis odwiedzilysmy dwa bardzo interesujace miejsca. Klasztor sw. Katarzyny, ktory sam w sobie jest niewielkim i bardzo klimatycznym miastem, z waskimi uliczkami, kaplcami, ogrodem i wlasnym cmantarzem. Wciaz zyja tam dominikanskie mniszki oddane modlitwom i medytacjom.

Drugie miejsce to muzeum poswiecone ofiarom z dzieci skladanym przez Inkow na szczytach gor i wulkanow. W ofierze skladano tylko wybrane najzdolniejsze, czyste, niewinne i zdrowe dzieci. Ich poswiecenie mialo przeblagac bostwa i zabobiec erupcjom wylkanow i trzesieniom ziemi. Odkryte stosunkowo niedawno, bo w latach 90-tych XX wieku grobowce zawieraja szczatki dzieci w wieku 12-13 lat. W muzeum prezentowane jest cialo dziewczynki znalezionej na szczycie najwyzszego w okolicy wulkanu Ampato, gdzie zamarzla okolo 500 lat temu.

Po tych dwoch tygodniach w Peru do perfekcji opanowalysmy poruszanie sie komunikacja miejska i nie straszne sa juz nam na maksa zatloczone combies (czyli male busiki, o ktorych pisalam w Limie). Dzieki temu coraz smielej oddalamy sie z zaturyszczonego centrum miast i odkrywamy mile dzielnice na obrzezach. Pozwala nam to tez olewac nieustannie trabiacych na nas taksowkarzy, do ktorych czujemu niechec od pierwszego dnia naszego pobytu ;)

Dzien Zmarlych

2009-11-03T15:07:00.000-08:00

Mialysmy okazje podgladnac jak wygladaja tutaj obchody Dnia Zmarlych. Calkowicie roznia sie one od naszych dotychczasowych wyobrazen. W Polsce jest to swieto, w ktorym w ciszy i spokoju czcimy pamiec o naszych bliskich. Tutaj natomiast na cmentarzu odbywa sie wielka fiesta, na ktorej ludzie jedza, pija i spiewaja. Robi to naprawde niesamowite wrazenie. Sposob pochowku jest tutaj rowniez calkowicie inny. W grobowcach jest mnostwo atrybutow zwiazanych z dana osoba. Np. male piwo lub samochodzik czy zestaw garnuszkow. Przedmioty charakteryzujace dana osobe, co lubila lub czym sie zajmowala. Powyzej zamiescilysmy zdjecie przykladowego peruwianskiego grobu.

2009-11-01T06:41:00.000-08:00

Dobrze bylo zatrzymac sie gdzies na dluzej. Pozwolilo nam to lepiej pozanc miasto, ludzi i tutejsze zwyczaje. Pomysl z mieszkaniem u peruwianskiej rodziny okazal sie strzalem w dziesiatke. To byl naprawde mily tydzien, ktory nawet nie wiemy kiedy zlecial.
Trzeba jednak ruszac dalej. Przed nami jeszcze wiele miejsc do zobaczenia. Jutro Arequipa.

Tydzien z Fair Play

2009-10-29T14:40:00.000-07:00

Zupelnie przez przypadek w naszym hostelu w Cuzco znalazlysmy lekko wyblakala ulotke niewielkiej organizacji charytatywnej dzialajacej w miescie o nazwie Fair Play. Dzien po powrocie z Machu Picchu odwiedzilysmy ja i od razu zdecydowalysmy, ze zostaniemy z nimi jakis czas. Organizacja pomaga peruwianskim rodzinom znajdujacym sie w trudnej sytuacji materialnej, samotnym matkom i dzieciom. Pomoc odbywa sie na roznych plaszczyznach. My wybralysmy dwie opcje. Zdecydowalysmy, ze zamieszkamy u jednej z rodzin, placac im tak, jakbysmy mieszkaly w hostelu. Co dla nas nie robi zadnej roznicy, a dla nich to zawsze dodatkowe pieniadze. Co wiecej mamy okazje dluzej porozmawiac z naszymi gospodarzami i dowiedziec sie wiecej o zyciu w Peru, ich kulturze i tradycjach.
Zapisalysmy sie tez na kurs jezyka hiszpanskiego organizowany przez ta sama organizacje. Nauczycielkami sa matki samotnie wychowujace dzieci z Cuzco, ktore zostaly przeszkolone przez Fair Play. Sa to naprawde wspaniale kobiety i nauka uplywa nam w bardzo cieplej, rodzinnej atmosferze.

Taki maly i bardzo przyjemny przystanek na naszej drodze. Ale w niedziele ruszamy dalej. W poniedzialek - Arequipa. Nie mozemy doczekac sie wluczegi po Kanionie del Colca!!!

PS. Zapomnialam poinformowac, ze nie mam tu mojego stalego numeru telefonu (najwspanialszy Orange nie dziala na kontynencie Poludniowoamerykanskim). Moj obecny nr telefonu to +554784849987.

PS2. Kupilam moja pierwsza ksiazke po hiszpansku! Juliusz Verne Podroz do wnetrza ziemi (Julio Verne Viaje el centro de la tierra). Nie przeczytalam jako dziecko - nadrobie teraz :)

Waynapicchu

2009-10-24T14:18:00.000-07:00

Po pierwszej wspinaczce na Machu Picchu, w deszczu i po ciemku (musialysmy wyruszyc o 3 rano) dla wytrwalych czekala jeszcze jedna wspinaczka na Waynapicchu (ta najwiekasza gora, ktora widac na zdjeciach) skad rozciaga sie niesamowity widok na zaginione miasto. Karolina nie skusila sie na kolejny wisilek i zostala z przewodnikiem w miescie, a ja wzielam plecak i pomaszerowalam aby zmagac sie z kolejna gora. Widoki i wspinaczka faktycznie zapieraly dech w piersi. Powyzej pare zdjec.

Nieziemskie Macchu Picchu

2009-10-24T10:09:00.001-07:00

Nasza przygoda z Macchu Picchu zaczela sie niefartownie. Z krakowskiego skapstwa wybralysmy w Cuzco najtansza agencje organizyjaca wyprawy do zaginionego miasta i skutki tego odczulysmy juz na poczatku, kiedy to przewodnik dbajacy o nasza grupe nie odnalazl naszych nazwisk na swojej liscie i zupelnie obojetny powiedzial, ze on nie wie kto teraz zaplaci za nasz obiad, nocleg, pociag itd. Po okolo godzinie konsternacji, naszego zdenerwowania, telefonowania do agencji, wymachiwania potwierdzeniem przed nosem roznych posrednikow w koncu znalaz sie nasz przewodnik, ktory najwidoczniej zapomnial, ze mial jeszcze dwie osoby jadace w innym autobusie. Na tym jednak nie skonczyla sie zla passa. Po wspanialym obiedzie w jednej z restauracyjek pierwszego dnia podrozy poczulam, ze dzieje sie ze mna cos niedobrego. Skurcz zoladka, zimny pot, kompletna dekoncentacja. Cudnie - pomyslalam - biegunka na dzien przed wejsciem do Macchu Picchu. Chyba nic lepszego nie moglo mnie spotkac. W drodze do naszego hostelu zwiedzilam chyba z piec toalet, a kiedy w koncu dotarlysmy na miejsce siedzialam na kiblu dobre dwie godziny. Juz myslalam, ze to sie nigdy nie skonczy, a przede wszystkim, ze o wejsciu na Macchu Picchu moge sobie zapomniec. Na szczescie jeden z lokalnych kuchrzy naparzyl mi ziolek, ktore mialy zahamowac wszelkie procesy w moim zoladku i chyba tak sie stalo. Wsatlam rano i czulam sie juz calkiem niezle.
Piesza wyprawa zaczynala sie o trzeciej nad ranem. Podejscie, okolo 10 kilometrow, po skalistych schodach stromo pod gore. Na dodatek cala droge padalo. Dla mnie masakra, Monika swietnie dawala rade i byla na szczycie duzo wczesniej niz ja. Za to ja poznalam wiele osob po drodze, ktore meczyly sie tak samo jak ja i atmosfera pocieszania, dodawania sobie nawzajem otuchy byla fantastyczna. Kiedy wreszcie dotarlismy na szczyt - satysfakcja nie do wyrazenia :)
Macchu Picchu samo w sobie - nieziemskie. Schowane wsrod wysokich szczytow gorskich, rano okryte mgla i chmurami, ktore dopiero z biegiem czasu odkryly przed nami miasto w calej jego okazalosci. Niesamowite, piekne doznania.

Kolejny przystanek na naszej drodze

2009-10-24T09:52:00.000-07:00

Chwilke nie dawalysmy znac, ale to nie znaczy, ze u nas nic sie nie dzieje. Zmienilysmy polozenie i ze wschodniego wybrzeza Peru przemiescilysmy sie w glab kraju. Wszystko jest tutaj kompletnie inne. Juz nie ciaglaca sie w nieskonczonosci wsrod monotonnych pustynnych kraiobrazow Panamericana Highway, a krete, wijace sie wsrod wysokogorskich zboczy drogi, na ktorych samochody balansuja czasem tuz nad przepascia. Jest zielono, co stanowi niezwykly kontrast do wybrzeza, gdzie rozciagal sie kraiobraz zupelnie pozbawiony roslinnosci, a dominujacym kolorem byl zolto-brunatno-czerwony kolor piasku i skal. Tutaj flora i fauna sa zachwycajace. Na drzewach rosna owoce mango, papaji i awokado. Codziennie dawkujemy sobie spora porcje soku z tych owocow.
Zatrzymalysmy sie w Cuzco, ktore jest dawna stolica kraju zbudowana przez Inkow. Zostaniemy tutaj dluzej, bo w okolicy jest mnustwo miejsc, ktore chcemy zobaczyc. A przede wszystkim stad wyruszamy na wyprawe do Macchu Picchu. Relacja juz w krotce.
Pozdrawiamy wszystkich czytajacych naszego bloga i czekamy na komentarze! Buziaki! Pa.

Nazca

2009-10-20T14:48:00.000-07:00

Przyjechalysmy do Nazca i po raz kolejny dalysmy sie skusic na uslugi posrednika, ktory zlapal nas na dworcu. Juz wiele razy obiecywalysmy sobie, ze nigdy wiecej nie zgodzimy sie na `przysluge´ takiego naganiacza, ale poniewaz utargowalysmy naprawde duzo postanowilysmy jednak ulec. Wszystko na szczescie potoczylo sie szczesliwie i czterdziesci minut w malutkiej i trzesacej sie na wszystkie strony awionetce bylo naprawde niezapomnianym przezyciem.

Ica, Huacachina

2009-10-19T15:15:00.000-07:00

Ciezko bylo nam wyprowadzic sie z naszego wspanialego hosteliku w Pisco, ale przed nami dluga droga. Wiec, komu w droge temu czas... Przyjechalysmy do Ica, ktore zupelnie nas nie zachwycilo. A wrecz wydalo sie niesympatyczne i nieprzyjazne. Jak tylko oddalilysmy sie o kilka przecznic od Plaza de Armas, natychmiast slyszalysmy ostrzezenia o niebezbieczenstwie. W takiej sytuacji postanowilysmy przeniesc sie do pobliskiej miejscowosci - Huacachina. Huacahina to uroklowa niewielka oaza posrodku piaszczystych wydm. Idealne miejsce dla amerykanskich turystow :D Spotkalysmy tam grupe przesympatycznych Polakow z Kandy, ktorych serdecznie pozdrawiamy (jesli udalo im sie wejsc na naszego bloga). ¡Ciao¡

Pisco, Paracas

2009-10-17T14:55:00.000-07:00

¡Hola¡
Jestesmy w Pisco. Znalazlysmy uroczy hostelik i jest nam tu bardzo dobrze. Wczoraj spedzilysmy piekny wieczor z wlascicielami hostelu i innymi goscmi. Platanina jezykow hiszpanskiego, francuskiego i angielskiego idealnie uzupelniala sie z mieszanka trunkow. Skosztowalysmy peruwianskiego pisco sour, likieru de coca i niespodziewanie - polskiej wodki, pozostawionej tutaj przez poprzednich gosci. Rano bylysmy na wycieczce na Islas Ballestas i w Reserva Nacional Paracas. Bylo bosko!!!! Nic wiecej nie napisze, bo Monika jest glodna i idziemy polowac na jakies pyszne jedzonko. Wszystko zobaczycie na zdjeciach jak tylko sie zgraja. Na razie jest 17 %. Czekajcie cierpliwie :)

Jazda po Limie

2009-10-17T13:56:00.000-07:00

Monika pisala Wam o naszych przejsciach w peruwianskiej taksowce, wczoraj z kolei mialysmy okazje przejechac sie w Limie publicznym srodkiem transportu. Autobusy, a wlsciwie niewielkie busiki jezdzace po miescie przypominaja nieco ukrainskie marszrutki. Z zewnatrz nigdy nie wygladaja jakby mialy choc jedno miejsce wolne, a i tak zmiesci sie tam jeszcze pol ulicy. Unikalnym zjawiskiem jest instytucja nawolywacza, ktora dziala niezawodnie. Stojacy w nieustannie otwartych drzwiach autobusu koles wykrzykuje na caly glos nazwy ulic, przez ktore bedzie przejezdzal. Wymachuje przy tym rekami i przekonuje nawet tych, ktorzy nie sa do konca przekonani, ze chca jechac w danym kierunku. Wszystko musi odbyc sie tak szybko, by zdazyc przed nastepnym busem, ktory juz zbliza sie na tyle, ze slychac krzyki kolejnego nawolywacza. Potem trzeba ruszyc tak, by wszyscy stojacy sila rozpedu stloczyli sie na koncu autobusu i zrobili miejsce kolejnym wsiadajacym. A przy okazji sprobowac wyprzedzic autobus jadacy przed soba, by zgarnac mu sprzed nosa przechodniow. Kiedy pojemnosc autobusu przekracza juz wszelkie mozliwosci zaczyna sie jazda. Obowiazkowao zalaczona na maksa muza, aw rytmie salsy manerowanie, wyprzedzanie, wymijanie, nieustannie uzywany klakson oznajmiajacy, ze to ja wlasnie jade i prosze nie wazyc sie na wejscie na jezdnie lub wjazd na skrzyzowanie. Kierowca co chwila trabi, spiewa, otwiera okno pozdrawiajac znajomego lub pogwizdujac na ladna dziewczyne. Doznania niesamowite :) Goraco polecam.

Lima

2009-10-15T17:11:00.000-07:00

Po ciagnacych sie w nieskonczonosc godzinach spedzonych w samolotach i na lotniskach wyladowalysmy w koncu w Limie. Miasto wielkie i halasliwe, troche meczace. Poza tym az wstyd sie przyznac, ale zostalysmy niemolosiernie oszukane przez taksowkarza, co popsulo nam troche humory. Coz ... musimy bardziej miec sie na bacznosci. Pomimo tego niemilego zdarzenia jestesmy w dobrych nastrojach i powoli zaczynamy czuc klimat poludniowoamerykanski. Jutro ruszamy do Pisco.

Na początek

2009-10-14T03:05:00.001-07:00

No więc stało się!!! Jedziemy. Lot na 14 października zarezerwowany, potwierdzony. Zostawiamy wszystko to, co w drodze nam niepotrzebne. Razem ze zbędną stertą ubrań i kosmetyków zostawiamy zmartwienia, rodzinne problemy, pracę, którą nie do końca lubimy i decyzję, co robić ze swoim życiem. Odkładamy to wszystko na półkę, do której sięgniemy po powrocie. A może już nigdy… Może część z tych rzeczy okaże się już nieaktualna, część okryje się kurzem i nigdy już nie skupi naszej uwagi. Marzymy o tym, by ta podróż oderwała nas jak najdalej od codziennej rzeczywistości, chcemy by nas ukształtowała, byśmy wróciły zmienione…

Plany, plany...

2009-10-02T11:15:00.000-07:00